ابو بكر ابن سعد ( 623 - 658 ه . ق . ) ( 1226 - 1259 م . ) بعد از درگذشت سعد ، فرزندش ابو بكر كه مشهورترين اتابكان سلغرى است ، به حكومت رسيد . در سال 628 هجرى سواحل خليج فارس را از حدود بصره تا سواحل اقيانوس هند تصرف كرد . سرزمين فارس در اين ايام رو به آبادى نهاد و مركزى براى تجمع شعرا و فضلا شد كه معروفترين آنها سعدى است كه در سال 655 هجرى كتاب بوستان را به نام ابو بكر سعد به رشتهء نظم كشيد . محمد ابن سعد ابن ابى بكر ( 658 - 660 ه . ق . ) ( 1259 - 1261 م . ) بعد از درگذشت ابو بكر سعد ، اتابكى فارس نصيب محمد ابن سعد ابى بكر شد ، اما به دليل خردسالى ، مادرش تركان خاتون زمام امور كشور را به دست گرفت . محمد ابن سلغر ( 660 - 661 ه . ق . ) ( 1261 - 1262 م . ) همين‌كه محمد ابن سعد درگذشت ، بزرگان و امراى فارس محمد ابن سلغر ابن زنگى را به اتابكى برداشتند ، اما به دليل ستمكارى ، پس از مدت يك سال زمامدارى خود ، بر كنار شد . سلجوقشاه ابن سلغر ( 661 - 662 ه . ق . ) ( 1262 - 1263 م . ) بعد از دستگيرى و عزل اتابك محمد ابن سلغر برادرش جانشين او شد . در سال 662 هجرى هولاكو خان براى سركوبى اتابك كه باعث قتل يكى از حكام مغولى مقيم شيراز شده بود ، سپاهى روانهء فارس كرد و در نزديكى كازرون سلجوقشاه را شكست داد و اسير كرد و كشت . ابش خاتون ( 662 - 684 ه . ق . ) ( 1263 - 1285 م . ) بعد از كشته شدن سلجوقشاه ، اهالى شيراز آبش خاتون را كه دختر اتابك سعد ابن ابى بكر بود ، به اتابكى انتخاب كردند ، از همين زمان فارس مورد توجه ايلخانان قرار گرفت .